سلام خدا جون ... خدایی که اون بالا سروری می کنه ... حسنا هستم ... می شناسی که؟!! همونی که چشمای سبز تیله ایش زیر عینک ضخیمش قایم شده ... همونی که این روزها حسابی حواسش پرته ، خودش هم نمی دونه حواسش پرت کجاست ... همونی که این روزها بیشتر از همیشه بهت احتیاج داره ... همونی که اونقدر کوچیکه که کم کم آدمها دارن فراموشش می کنن ...                                                                                   

اه ... ای بابا چی می گم ... مگه می شه تو منو نشناسی ... تو خدایی ... خدای خواننده و داننده ی نامه هایناخوانده ونانوشته ...                                                                                                           

حالا که مطمئن شدم منو به جا آوردی باهات حرف دارم ، زیاد زیاد زیاد ...                                          

که از این به بعد می گم  تا همیشه می گم:                                                                                                        

همه جا شلوغه ... همه ی دنیا به جون هم افتادن ... تو یه خونه هم 5 تا آدم نمی تونن با هم بسازن ... شاید برا همینه اون خونه های تودرتو و بزرگ به این آپارتمان های کوچیک و ساده شدن ... همه در تنهایی فرو می رن 

من هم برای نشنیدن صدای دعوا و کشت و کشتار گوشامو پر می کنم از صدای رادیو ...